Séguret

Brama Bise (Portail de la Bise)

Ta północna brama była dawnym wejściem do Séguret w czasach, gdy wieś otaczał obronny wał. Nazwę zawdzięcza ekspozycji na północny wiatr Mistral. Grubość muru i zachowana strzelnica podkreślają jej militarny charakter; brama nie była odnawiana od XIV wieku. W średniowieczu strzegli jej strażnicy czuwający nad podejściem do zamku na szczycie wzgórza.

(5063F Chem. Sous Barry, 84110 Séguret, Francja)

 

Nowa Brama (Portail Neuf) i Place des Arceaux

Południowa brama prowadząca do wsi, zachowująca oryginalne drewniane skrzydła. Podobnie jak Portail de la Bise, nie była odnawiana od XIV wieku. Stanowi wejście na Place des Arceaux, zacieniony platanami. Drzewa na placu zostały sklasyfikowane jako „Arbres remarquables de France”. Arbres remarquables de France to ogólnokrajowa lista drzew uznanych za wyjątkowe ze względu na wiek, rozmiar, historię lub znaczenie kulturowe. Obejmuje okazy chronione i wyróżnione jako element ważnego dziedzictwa przyrodniczego Francji.
(5063F Chem. Sous Barry, Place des Arceaux)

Ulica Poternes (Rue des Poternes)

Jedna z najstarszych ulic Séguret, biegnąca wzdłuż dawnego muru obronnego. Jej nazwa nawiązuje do „poternes” — małych furt w murach, które służyły strażnikom do szybkiego przemieszczania się między bramami. Kamienne ściany, łuki i wąski przebieg ulicy zachowują średniowieczny charakter wsi.
 

Fontanna Maskarona (Fontaine du Mascaron)

Barokowa fontanna z XVII wieku, ozdobiona maską o klasycznym wyrazie, od której pochodzi jej nazwa. Woda spływa tu z kamiennego lica do niewielkiego basenu, a całość stanowi jeden z najbardziej charakterystycznych punktów Séguret. Fontanna była niegdyś ważnym miejscem codziennego życia mieszkańców.
(Rue des Poternes)

Dzwonnica (Clocher)

Dzwonnica wznosząca się nad Séguret wyróżnia się z daleka swoją charakterystyczną sylwetką. Zbudowana na planie kwadratu, niegdyś pełniła rolę strażnicy i punktu sygnałowego. Jej kamienna bryła i prosty kształt podkreślają obronny charakter dawnej osady. Kryje jeden z najstarszych dzwonów w Vaucluse, zamontowany w 1660 roku i do dziś wybijający godziny.
(Rue des Poternes)
 

Kościół św. Dionizego (église St Denis)

Kościół św. Denisa, którego początki sięgają X wieku, początkowo był niewielki i zwrócony na wschód. W XIII wieku został rozbudowany i zmienił orientację, a nawa boczna powstawała etapami w XVII i XVIII wieku. Pierwotnie romański, dziś mieści barokowe wyposażenie, w tym ołtarz główny z XVII i XVIII wieku, ołtarz św. Justa i św. Pasteur przeniesiony z wiejskiej kaplicy pod koniec XIX wieku i odnowiony w 2014 roku, a także ołtarz Matki Boskiej z XVIII wieku, którego starsze kolumny niegdyś wspierały dawny ołtarz główny. Schody dzwonnicy zajmują apsydę dawnego głównego ołtarza. Zachowało się tu kilka obrazów z XVIII wieku, m.in. wizerunek św. Dionizego z 1757 roku. To w tym kościele co roku wystawiana jest Tajemnica Pasterzy – tradycja wywodząca się prawdopodobnie ze średniowiecznych misteriów, przerywana w historii, ale regularnie obchodzona od Bożego Narodzenia 1960 roku. Na placu przed kościołem stoi panel orientacyjny z 1962 roku, odnowiony w 2015, z którego roztacza się szeroka panorama na Alpilles, Cévennes i Dentelles de Montmirail.
(219 Rue des Poternes)
 

Kaplica Matki Bożej Łaskawej (Chapelle Notre‑Dame‑des‑Grâces)

Kaplica została zbudowana w 1636 roku i nosiła wówczas nazwę Notre‑Dame Hors les Murs. Z miejscem wiąże się dawna legenda: woźnik wiozący drewno lub kamienie miał stracić kontrolę nad koniem na stromym podejściu w wąwozie Rieu; zwierzę runęło w dół, a on sam ocalał po wezwaniu Matki Bożej. W kaplicy zachowało się stare ex‑voto odnoszące się do tego wydarzenia.

W 1791 roku wybrano tu pierwszego burmistrza Séguret. Z czasem kaplica popadła w ruinę, a na początku XX wieku była już w bardzo złym stanie. Opat Philippe, proboszcz parafii, zdecydował się ją wzmocnić — także dlatego, że stary cmentarz przestał być używany, a nowy, otwarty w 1857 roku, znajdował się bliżej kaplicy. Kamieniste ścieżki utrudniały transport konnego karawanu, dlatego w 1923 roku zdecydowano, że pogrzeby będą odbywać się właśnie tutaj. Bliskość szkoły sprawiła, że w kaplicy prowadzono także lekcje katechizmu, a uroczystość 8 września stała się coroczną pielgrzymką.

W latach 60. XX wieku wzmocniono ganek, a dzięki darowiźnie generała Roberta powiększono zakrystię. W latach 2000. przeprowadzono szerokie prace restauracyjne: naprawiono dach ganku, posadzkę i odnowiono malowidła, przywracając kaplicy jej pierwotny wygląd. W centrum znajduje się obraz Matki Bożej, a na ścianach przedstawienia Zwiastowania i Nawiedzenia z XVII lub XVIII wieku, odrestaurowane w 1975 roku.

Od lat 60. kaplica pełni funkcję drugiego kościoła Séguret, szczególnie zimą, gdy kościół św. Dionizego jest trudniejszy do ogrzania.
(Route de Sablet)

Kaplica św. Tekli (Chapelle Sainte‑Thècle)

Niedaleko dzwonnicy znajduje się stara kaplica, która została zamknięta dla kultu w XIX wieku. Zaczęła popadać w ruinę, aż w latach 60. XX wieku odrestaurowali ją "Friends of Séguret". Obecnie od kwietnia do października odbywają się tu wystawy malarstwa, w grudniu natomiast wystawy związane z tradycjami świąt Bożego Narodzenia.
(93 Rue Du Château Fort)


W POBLIŻU:
Sablet (3 km)
Gigondas (7 km)
Vaison la Romaine (10 km)
Carpentras (20 km)