Nicea

Miasto, które definiuje Lazurowe Wybrzeże

Nicea to jedno z tych miejsc, które trudno opisać jednym słowem. Z jednej strony, śródziemnomorska metropolia, z drugiej – miasto o niemal włoskiej duszy, gdzie życie płynie wolniej, bliżej słońca i morza. To miasto kontrastów: elegancka promenada i gwar starego miasta, luksusowe hotele i targi pełne lokalnych produktów, spokojne poranki i wieczory pełne życia. Spacerując jej ulicami, szybko czuć, że Nicea nie jest typowym francuskim miastem. Poranna kawa z widokiem na morze, spacer wąskimi uliczkami starego miasta i ten moment, kiedy światło odbija się od pastelowych kamienic — wszystko tu płynie trochę wolniej, ale intensywniej.
Historia Nicei to ciągłe balansowanie między Francją a Włochami. Przez wieki należała do Księstwa Sabaudii, później do Królestwa Sardynii, aż w 1860 roku została ostatecznie przyłączona do Francji. I choć dziś to francuskie miasto, jego dusza nadal mówi trochę po włosku — w architekturze, kuchni i stylu życia.
W XIX wieku Nicea stała się zimowym kurortem europejskiej arystokracji. Przyjeżdżali tu Anglicy i Rosjanie, bywali artyści i pisarze, stąd elegancka promenada, pałace i wille rozsiane na wzgórzach. Z czasem dołączyli do nich malarze, jak Henri Matisse czy Marc Chagall, którzy znaleźli tu światło, jakiego nie było nigdzie indziej. Dziś Nicea to miks: trochę glamour, trochę chaosu, dużo słońca i jeszcze więcej życia.

Najważniejsze zabytki i miejsca

Promenade des Anglais
Najbardziej rozpoznawalne miejsce w Nicei i jedna z najsłynniejszych promenad Europy.
Ta siedmiokilometrowa promenada biegnie wzdłuż Zatoki Aniołów (Baie des Anges) i jej żwirowych plaż od Phoenix Park i lotniska do nabrzeża Stanów Zjednoczonych (Quai des Etats-Unis), niemal u podnóża historycznego wzgórza zamku.
Promenade des Anglais powstała na początku XIX wieku jako odpowiedź na potrzebę stworzenia bezpiecznego miejsca spacerowego wzdłuż morza. W 1822 roku angielski pastor Lewis Way zorganizował zbiórkę funduszy wśród brytyjskiej społeczności spędzającej zimy w Nicei, aby sfinansować budowę utwardzonej ścieżki wzdłuż wybrzeża. Prace wykonywali bezrobotni mieszkańcy miasta, a pierwszy odcinek miał zaledwie około 2 metrów szerokości i prowadził od ujścia Paillon w stronę zachodu.
Początkowo była to prosta droga spacerowa znana jako „chemin des Anglais” lub w lokalnym dialekcie „camin dei Inglés”. Z czasem ścieżkę poszerzano, podwyższano i przedłużano.
W 1824 roku droga wzdłuż morza została oficjalnie oddana do użytku, a w drugiej połowie XIX wieku utrwaliła się nazwa „Promenade des Anglais”, nawiązująca do jej angielskich inicjatorów i użytkowników.
W kolejnych dekadach promenada stopniowo zmieniała się z lokalnej ścieżki w miejski bulwar, reprezentacyjną arterię nadmorską, stając się jednym z najważniejszych symboli Nicei. Rabaty kwiatowe i drzewa, które niegdyś zdobiły promenadę, teraz służą jedynie do oddzielenia dwóch kierunków ruchu samochodowego.
Niebieskie krzesła na Promenade des Anglais w Nicei pojawiły się w latach 20. XX wieku. Początkowo były to proste, drewniane siedziska ustawiane wzdłuż promenady, przeznaczone dla spacerowiczów i osób korzystających z nadmorskiego klimatu. Ich charakterystyczny niebieski kolor nawiązuje do barw morza i nieba Lazurowego Wybrzeża. Przez lata krzesła były modernizowane, ale zachowano ich klasyczny wygląd i układ skierowany w stronę morza.
Z czasem krzesła ustawione na Promenade des Anglais, stały się symbolem krajobrazu Nicei. W 1999 roku miasto zdecydowało się zamówić 2 000 nowych krzeseł od Jean-Michela Wilmotte. Stały się one łakomym kąskiem dla „kolekcjonerów”, pięć lat później, pozostało ich nieco poniżej 500. Od tego czasu niebieskie krzesła są przymocowane do podłoża
W 2014 roku miasto zleciło dekoratorce Sab (Sabine Géraudie) stworzenie dzieła inspirowanego mitycznym niebieskim krzesłem i zamontowało je na Quai des Etats-Unis.

Plac Massena
Rozpoznawalny po czerwono-ochrowych fasadach, fontannie słońca i czarno-białej nawierzchni, Place Masséna jest miejscem spotkań mieszkańców Lazurowego Wybrzeża, w samym sercu Nicei.
Place Masséna to serce Nicei i jeden z najważniejszych punktów w układzie miasta. Ukształtował się w pierwszej połowie XIX wieku, kiedy władze zaczęły rozbudowę Nicei i porządkowanie jej przestrzeni miejskiej. Jego projekt opracował architekt Joseph Vernier.
Początkowo plac miał przede wszystkim funkcję praktyczną — umożliwiał przekroczenie rzeki Paillon i połączenie starego miasta z nową częścią Nicei. Z czasem stał się centralnym punktem życia miejskiego i miejscem najważniejszych wydarzeń.
Na przestrzeni lat był wielokrotnie przebudowywany: powstało tu kasyno (zburzone w 1979 roku), zmieniano układ przestrzeni i elementy dekoracyjne. Współczesny wygląd plac zyskał po modernizacji rozpoczętej w XXI wieku i zakończonej w 2007 roku, kiedy przywrócono go pieszym, poprowadzono linię tramwajową i nadano mu bardziej otwarty, współczesny, reprezentacyjny charakter.

Stare Miasto (Vieux Nice)
Serce Nicei i najbardziej klimatyczna część miasta. Wąskie uliczki, kolorowe kamienice, suszące się pranie i zapach jedzenia tworzą atmosferę bardziej włoską niż francuską.
To tutaj znajduje się słynny targ i większość lokalnych restauracji. Idealne miejsce, żeby „zgubić się” i właśnie wtedy odkryć najwięcej.

Cours Saleya
Plac-promenada, serce Starego Miasta, jedno z najbardziej żywych miejsc w Nicei. Rano odbywa się tu targ, a popołudniami przestrzeń zamienia się w strefę restauracji.
W drugiej połowie XIX wieku to właśnie tutaj paradowały platformy Carnaval de Nice, które następnie przeniosły się na Promenade des Anglais, a następnie na Place Masséna. Dziś to ikoniczne miejsce tętni życiem od rana do wieczora. Szczególnie znany z targu kwiatów (Marché aux Fleurs), gości także inne stoiska z owocami i warzywami, lokalnym rękodziełem oraz wieloma wykwintnymi specjalnościami. Dzięki kolorom, smakom i zapachom plasuje się wśród 100 najbardziej malowniczych targów Francji.
W poniedziałki ustępuje miejsca targowi antyków. Latem odbywa się wieczorny targ sztuki i rękodzieła. Cours Saleya to także przestrzeń mieszkalna z tradycyjnymi sklepami oraz restauracjami i barami, które rozciągają się na słoneczne tarasy. Aby zobaczyć to wszystko z góry, warto wspiąć się na szczyt schodów w Les Ponchettes, naprzeciwko Place Pierre Gaultier.
Cours Saleya to idealne miejsce, by poczuć rytm miasta i spróbować lokalnych produktów.

Z czasem i ta świątynia okazała się zbyt mała. W połowie XVII wieku podjęto decyzję o budowie nowej, większej katedry według projektu architekta Jean‑André Guiberta. Prace trwały od 1650 do 1685 roku, a w 1699 roku konsekrowano nową świątynię — trzecią katedrę w historii miasta.
XVII wiek to również okres, kiedy relikwie św. Reparaty zostały uroczyście potwierdzone i umieszczone w katedrze; opisał to w swoich pismach Pierre Gioffredo (1618–1692), duchowny i historyk.

Budowla była jeszcze długo udoskonalana: w XVIII wieku powstała dzwonnica, w XIX wieku ukończono fasadę, a około 1900 roku uproszczono barokowe zdobienia i dodano boczne apsydy. W 1949 roku katedra została podniesiona do rangi bazyliki, co potwierdziło jej znaczenie nie tylko dla Nicei, ale i całego regionu.
Na fasadzie znajdują się posągi czterech biskupów‑założycieli Kościoła w Nicei (Pons, Bassus, Valérien i Siagre) oraz figura św. Réparate.

Świątynia ma układ trójnawowy z nawą główną i dwiema nawami bocznymi, wszystkie przykryte sklepieniami w pełnym łuku. Łuki międzynawowe rytmizują cztery przęsła; na nich widoczne są dekoracje z cherubinami, inicjały św. Réparate (SR) oraz inwokacje do Matki Boskiej. Wzdłuż nawy głównej i prezbiterium biegnie fryz z inicjałami i herbami książąt sabaudzkich. W tylnej części, nad narteksem, znajdują się duże włoskie organy z 1901 roku.

Kopuła, o wysokości około 39 metrów, jest doświetlona ośmioma oknami z witrażami z 1990 roku i ozdobiona w pendentywach reliefami czterech ewangelistów. Z zewnątrz kopuła jest pokryta wielobarwnymi, szkliwionymi dachówkami w stylu genueńskim.

Bogaty ołtarz główny z 1686 roku w dolnej części mieści relikwiarz św. Wiktora. Katedra posiada liczne kaplice boczne, każda z własnym wystrojem i dedykacją. Wnętrze obfituje w obrazy, rzeźby i polichromie: od scen męki i martyrologii św. Reparaty, po przedstawienia eucharystyczne i wizerunki świętych. Na ścianach i sklepieniach widoczne są motywy litanii maryjnych oraz herby Nicei. W katedrze znajdują się też sarkofagi i popiersia kilku biskupów oraz elementy wyposażenia z różnych etapów rozbudowy (XVII–XIX w.).

W roku 2009 przeprowadzono we wnętrzu katedry poważne prace restauracyjne; w 2011 roku odnowiono fasadę. Katedra została wpisana na listę zabytków w sierpniu 1906 roku.

(3 Pl. Rossetti, 06300 Nice, Francja)

Katedra Św. Reparaty (Cathédrale Sainte‑Réparate)
Bazylika katedralna pod wezwaniem Sainte‑Réparate, patronki miasta i diecezji Nicei, znajduje się w sercu starego miasta. Jej historia to opowieść o trzech świątyniach, które zmieniały się razem z miastem.

Pierwsza katedra, Sainte‑Marie du Château, została konsekrowana w 1049 roku na wzgórzu zamkowym. W 1075 roku u stóp zamku powstała kaplica poświęcona św. Reparacie. W 1078 roku Raimbald Rostagni przywiózł tu, z Rzymu, relikwie św. Reparaty. Pod koniec XII wieku kaplicę przekształcono w klasztor zależny od opactwa Saint‑Pons.
W 1246 roku świątynia zyskała rangę parafii, a wraz ze wzrostem liczby mieszkańców w XV wieku została rozbudowana. Przełom nastąpił w 1531 roku, gdy po porzuceniu katedry na wzgórzu zamkowym to właśnie ten kościół przejął jej funkcję, stając się drugą katedrą Nicei. Oficjalnie został uznany za katedrę w 1590 roku.

Sklep Nicolas Alziari
Ten sklep to wyjątkowe miejsce na mapie Starego Miasta. Sprzedawana tu oliwa z oliwek i oliwki, to kwintesencja smaku południa Francji. Historia Maison Alziari rozpoczęła się w 1868 roku, kiedy César Martin, pochodzący z rodziny pralników, kupuje zrujnowany młyn w dzielnicy Madeleine w Nicei i buduje tam nowy zakład produkcji oliwy. W krótkim czasie jego oliwa zdobywa uznanie zarówno wśród mieszkańców, jak i lokalnych kupców. W 1900 roku młyn przejął go Nicolas Alziari, zięć ówczesnego wściela. Wprowadza on kluczową innowację: zaczyna tworzyć oliwy poprzez mieszanie różnych odmian oliwek, wzorując się na technikach znanych z produkcji wina czy czekolady. To właśnie on buduje reputację marki jako producenta oliw „premium”.
W kolejnych dekadach firma rozwija się dzięki rodzinie: powstają pierwsze sklepy w centrum Nicei (lata 20. i 30. XX wieku), a sprzedaż zaczyna wykraczać poza sam młyn.
Po II wojnie światowej i zmianach pokoleniowych działalność przechodzi w ręce kolejnych członków rodziny, a od lat 90. zarządzanie obejmuje rodzina Piot, która przejmuje zarówno młyn, jak i rozwój marki.
Od 2005 roku Maison Alziari przechodzi modernizację: rozwija produkcję, powiększa obszary upraw i wzmacnia pozycję jako jeden z najważniejszych producentów oliwy w regionie. Maison Alziari uprawia oliwki na ponad 60 hektarach ziemi na Lazurowym wybrzeżu i 160 hektarami w Prowansji.
Dziś Alziari łączy dwa światy: tradycyjny młyn w Nicei (działający do dziś) oraz nowoczesną produkcję i dystrybucję, pozostając jedną z najbardziej rozpoznawalnych marek oliwy na Lazurowym Wybrzeżu.
(14 Rue Saint-François de Paule)

Confiserie-Chocolaterie Auer
Ten sklep, zlokalizowany naprzeciwko Opery, jest przekazywana z pokolenia na pokolenie od 1820 roku. Maison Henri Auer to kwintesencja doskonałość cukiernictwa i rzemieślniczej czekolady w Nicei, jeden z najstarszych działających zakładów cukierniczych we Francji. Słynący z kandyzowanych owoców, rzemieślniczych czekolad, kandyzowanych kasztanów i galaretki owocowych, Maison Auer prezentuje i sprzedaje swoje produkty w uroczych gablotach, w otoczeniu Belle Époque. Rokokowy wystrój urzeka zarówno mieszkańców jak i turystów. W 2024 roku rodzina Dolfi przejęła zarządzanie Maison Auer, kontynuując produkcję i ochronę tradycyjnych receptur cukierni. Do dziś cukierni wierna jest dziedzictwu Auer, zachowuje historyczne przepisy i przestrzega rzemieślniczych sposobów produkcji.
(7 Rue Saint-François de Paule)

Colline du Château (Wzgórze Zamkowe)
Najlepszy punkt widokowy w mieście. Choć sam zamek nie przetrwał, wzgórze oferuje spektakularne panoramy na zatokę, port i stare miasto.
Można wejść pieszo lub wjechać windą. Widok na „Baie des Anges” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych obrazów Lazurowego Wybrzeża.
(winda: 1 Rue des Ponchettes)

Port Lympia
Kolorowy port z charakterystycznymi budynkami i spokojniejszą atmosferą niż centrum. To dobra alternatywa dla zatłoczonego starego miasta.
(quai Lunel)

Plac Garibaldiego (Piazza Garibaldi)
Najstarszy plac w Nicei, z monumentalnym pomnikiem Giuseppe Garibaldiego pośrodku. Plac powstał w drugiej połowie XVIII wieku jako reprezentacyjna przestrzeń miejskiej rozbudowy i punkt łączący drogę do Turynu z portem. Jego układ i funkcja odzwierciedlały wówczas rolę Nicei w Królestwie Sardynii.
Przez długi czas miejsce to pełniło rolę ważnego węzła komunikacyjnego, co w drugiej połowie XX wieku doprowadziło do dominacji ruchu samochodowego i degradacji przestrzeni publicznej. W ramach rewitalizacji centrum miasta w XXI wieku, wprowadzenie linii tramwajowej i ograniczenie ruchu samochodowego, przywrócono plac pieszym, powiększono tereny zielone i umożliwiono rozwój tarasów kawiarnianych.
Plac otaczają arkadowe kamienice w ciepłych, śródziemnomorskich barwach (ochra, żółć i pomarańcz), które nadają mu włoski charakter i harmonijną perspektywę. Pod arkadami znajdują się kawiarnie i lokale, a fasady często zdobią malarskie iluzje architektoniczne, znane jako trompe‑l’œil, które potęgują teatralny efekt przestrzeni.
Przy placu znajduje się barokowo-neoklasycystyczna Kaplica Grobu Świętego, należąca do Niebieskich Pokutników (Pénitents bleus), jednego z czterech wciąż aktywnych bractw w Nicei. Kaplica została zbudowana według planów Antonio Spinelliego przez wykonawcę André Laurenti w latach 1782–1784. Główną cechą kaplicy jest jej integracja z projektem urbanistycznym, różni się od sąsiednich domów jedynie monumentalnością fasady. Wnętrze zostało pomalowane (być może przez nicejskiego artystę Emmanuela Costę) w XIX wieku.
Plac, zlokalizowany na styku Vieux Nice (Starego Miasta) i dzielnicy portowej, jest jednym z ulubionych miejsc mieszkańców – na kawę, aperitif, spotkanie z przyjaciółmi czy po prostu obserwowanie życia miasta. W popołudniowym świetle fasady nabierają złotego blasku, a przestrzeń staje się niemal teatralna. To właśnie tu najlepiej czuć codzienny rytm Nicei, bardziej lokalny niż turystyczny.

Kaplica Grobu Świętego (Niebieskich Pokutników) doskonale harmonizuje z miejscem. W sercu życia w Nicei plac jest domem dla wielu sklepień otaczających

Krypta Archeologiczna
Miejsce to zostało odkryte podczas wykopalisk archeologicznych przy budowie linii tramwajowej nr 1. Podziemia znajdują się pod Place Garibaldi i bulwarem Jean Jaurès.
Odkryto tu fragmenty średniowiecznych murów obronnych, baszt oraz elementy infrastruktury związanej z rozwojem Nicei od XIII do XVIII wieku. Najważniejszym obiektem są pozostałości Bastionu Saint-Lambert oraz fragmenty dawnych umocnień portowych. Krypta pozwala zobaczyć, jak zmieniało się miasto od warownej osady do nowoczesnego ośrodka miejskiego. Ekspozycja łączy oryginalne struktury z elementami multimedialnymi, które pomagają zrozumieć układ dawnych fortyfikacji i ich znaczenie dla obrony Nicei.
(Place Jacques Toja)

Musée national Marc Chagall
To jedno z najbardziej wyjątkowych muzeów sztuki we Francji — nie tylko ze względu na swoją kolekcję, ale także dlatego, że powstało za życia artysty i przy jego bezpośrednim udziale. Marc Chagall nie tylko przekazał swoje dzieła państwu francuskiemu, ale również współtworzył koncepcję tego miejsca, dbając o jego duchowy i artystyczny charakter.
Muzeum zostało otwarte w 1973 roku i od początku miało jasno określony cel: prezentować cykl „Przesłanie biblijne” — siedemnaście monumentalnych obrazów inspirowanych Starym Testamentem. To właśnie one stanowią serce kolekcji. Prace powstawały w latach 1956–1966 i ukazują sceny z Księgi Rodzaju, Księgi Wyjścia oraz „Pieśni nad Pieśniami”.
To jednak tylko część zbiorów. Dzięki kolejnym darowiznom artysty oraz jego żony kolekcja szybko się rozrosła i dziś liczy blisko tysiąc dzieł — od malarstwa, przez rysunki, grafiki i litografie, po ceramikę, rzeźby i witraże. To sprawia, że muzeum daje niezwykle szeroki obraz twórczości Chagalla — nie tylko tej religijnej, ale także bardziej osobistej i poetyckiej.
Sam budynek jest równie ważny jak jego zawartość. Zaprojektowany przez architekta André Hermanta, powstał w ścisłej współpracy z artystą. Chagall nie tylko „współtworzył koncepcję”, ale aktywnie nadzorował projekt, zmieniając układ budynku, dodając witraże i mozaikę. Jest prosty, jasny i celowo „wyciszony” — tak, aby nie konkurować z intensywnymi kolorami obrazów. Światło wpada tu pod kątem, subtelnie podkreślając barwy i fakturę dzieł.
Muzeum znajduje się w dzielnicy Cimiez, w otoczeniu śródziemnomorskiego ogrodu z oliwkami, co dodatkowo wzmacnia jego spokojny, niemal kontemplacyjny charakter. W przestrzeni tej Chagall chciał stworzyć coś więcej niż galerię — miejsce spotkania sztuki, duchowości i emocji.
Na uwagę zasługują także elementy stworzone specjalnie dla tego miejsca: witraże, mozaiki czy monumentalna tapiseria. W budynku znajduje się również audytorium i sala koncertowa, co podkreśla silny związek twórczości Chagalla z muzyką.

(Avenue du Docteur Ménard)

Musée Matisse
Muzeum w willi otoczonej ogrodem oliwnym. Spokojne miejsce, gdzie można naprawdę poczuć styl i kolorystykę Matisse’a.

Musée Matisse to jedno z najważniejszych muzeów w Nicei, poświęcone w całości twórczości Henri’ego Matisse’a. Mieści się w XVII-wiecznej willi Villa des Arènes, zbudowanej przez rodzinę Gubernatis na terenie dawnego rzymskiego miasta Cemenelum. Rezydencja, utrzymana w stylu genueńskim, wyróżnia się fasadą zdobioną techniką trompe-l’œil i położona jest w dzielnicy Cimiez. W 1950 roku budynek został zakupiony przez miasto Nicea z myślą o stworzeniu muzeum, które otwarto w 1963 roku.

Muzeum posiada jedną z najbogatszych na świecie kolekcji prac artysty — blisko 600 dzieł oraz ponad 130 obiektów należących do Matisse’a (m. in. przedmioty z jego pracowni). Zbiory obejmują obrazy, rysunki, grafiki, rzeźby oraz prace z różnych etapów jego twórczości, a także przedmioty z jego pracowni, które pomagają lepiej zrozumieć jego proces twórczy i inspiracje.

Początkowo ekspozycja zajmowała jedynie część budynku, jednak po przeniesieniu muzeum archeologicznego w 1989 roku całość przeznaczono na potrzeby kolekcji. W latach 1987–1993 obiekt został rozbudowany i zmodernizowany, dzięki czemu dziś łączy historyczną architekturę willi z nowoczesną przestrzenią wystawienniczą. Ekspozycja prowadzi przez kolejne etapy życia i pracy Matisse’a, podkreślając jego silny związek z Niceą, gdzie spędził znaczną część życia

(164 Av. des Arènes de Cimiez)

Klasztor Cimez (Monastère de Cimiez)

Rozległy kompleks klasztorny położony na wzgórzu Cimiez, otoczony ogrodami i krużgankami, którego historia sięga średniowiecza. W XVI wieku osiedlili się tu franciszkanie, przejmując istniejącą wcześniej kaplicę i stopniowo rozbudowując ją w pełny kompleks klasztorny. W kolejnych stuleciach klasztor był wielokrotnie przekształcany: XVII‑wieczny kościół zyskał kaplice boczne, chór zakonny i bogate wyposażenie, a w XIX wieku wnętrza wzbogacono o dekoracje i malowidła. Wnętrze kryje cenne dzieła lokalnych mistrzów, w tym panele malarskie rodziny Bréa, a krużganek i ogród tworzą spokojną przestrzeń kontemplacji z widokiem na Niceę. Obecnie Monastère de Cimiez pozostaje miejscem życia religijnego i ważnym zabytkiem kultury, łącząc funkcję sakralną z rolą punktu historycznego i turystycznego.

(Place Jean Paul II)

Cmentarz przy Klasztorze na Cimiez (Cimetière du Monastère de Cimiez)

Położony na wzgórzu w spokojnej dzielnicy Cimiez. Cimetière du Monastère de Cimiez otoczony jest ogrodami i przylega do klasztoru franciszkanów, co nadaje mu wyjątkowy, spokojny charakter. Klasyfikowany jako zabytek historyczny cmentarz, słynie z imponujących rzeźbionych g robowców.Wchodząc na cmentarz, po prawej stronie zobaczyć można galerię, z grobami franciszkanów. Fronton galerii ozdobiony jest dużym herbem Zakonu Franciszkanów. Cmentarz w obecnej formie pochodzi z początku XIX wieku. Jego utworzenie było częścią obowiązku ustanowionego w 1783 roku, mający na celu zaprzestanie pochówków w kościele.

To nie tylko miejsce pamięci, ale także ważny punkt dla miłośników sztuki i historii. Spoczywają tu m.in. wybitne postacie związane z Niceą, w tym malarz Henri Matisse, który ostatnie lata życia spędził właśnie w tej dzielnicy.
(Place Jean-Paul II Pape)

Wydarzenia cykliczne:
• Karnawał w Nicei; edno z największych wydarzeń tego typu w Europie. Parady, platformy, kwiaty i spektakularne pokazy przyciągają tysiące odwiedzających
• najczęściej w lipcu - Nicejski festiwal jazzowy; Nice Jazz Festival należy do najstarszych festiwali jazzowych na świecie. Jego pierwsza edycja odbyła się w 1948 roku; przestrzeni dekad na scenie występowali najwięksi artyści, m.in. Louis Armstrong, Ella Fitzgerald, Miles Davis czy Herbie Hancock. Festiwal wielokrotnie zmieniał swoją formułę i lokalizację, ale niezmiennie pozostaje jednym z najważniejszych wydarzeń muzycznych Lazurowego Wybrzeża. Dziś koncerty odbywają się głównie w centrum Nicei, przyciągając zarówno legendy jazzu, jak i współczesnych artystów różnych gatunków muzycznych.

Ciekawostki
• Nicea była częścią Włoch aż do 1860 roku
• kolor wody zmienia się w zależności od światła — od turkusu po głęboki błękit
• to jedno z najcieplejszych miejsc we Francji zimą

Czego warto spróbować:
Nicea smakuje prosto, ale intensywnie.
– Socca – cienki placek z mąki z ciecierzycy, chrupiący na zewnątrz, miękki w środku
– Salade niçoise – klasyk, ale w wersji lokalnej
– Pissaladière – coś między pizzą a tartą, z cebulą, oliwkami i anchois
- lodów w lodziarni Fenocchio (2 Pl. Rossetti)
- Café gourmand w Roze Brasserie, na Piazza Garibaldi

Gdzie spać:
Sprawdziliśmy i rekomendujemy:

• Hôtel Beau Rivage
• Hôtel Florence Nice

• Hotel Mercure Nice Marché aux Fleurs
• Mercure Nice Centre Grimaldi Hotel

INFORMACJE PRAKTYCZNE
•  Transport
Lotnisko blisko centrum, tramwaj łączy najważniejsze punkty miasta
•   Parkowanie w centrum jest uciążliwe. Najlepiej korzystać z parkingów podziemnych, np.:  Parking Interparking Sulzer, 103 Quai des États-Unis, tuż przy promenadzie i starym mieście; wskazana wcześniejsza rezerwacja.
•   Toalety: dostępne przy promenadzie i w centrum; na starym mieście Pl. Charles Félix; między starym miastem a promenadą Paillon 2-8 Dsc Crotti

WARTO WIEDZIEĆ
• plaże są kamieniste (buty do wody mile widziane)
• lepiej zrezygnować z poruszania się po mieście autem, spacery i dobra komunikacja lokalna to najlapszy sposób na zwiedzanie Nicei

ZANIM WYJEDZIESZ
• wejdź na wzgórze zamkowe o zachodzie słońca
• przejdź się promenadą o świcie — zupełnie inna atmosfera