Najważniejsze zabytki i miejsca

Château de Lauris
Monumentalna, jasna bryła zamku wyrastająca wprost z klifu. Z daleka wygląda jak kamienna arka unosząca się nad doliną. Z bliska – jak elegancka rezydencja, która pamięta zarówno średniowieczne czasy, jak i XVIII‑wieczne ambicje swoich właścicieli.
Zamek od wieków pełni rolę strażnika doliny. Jego fasady, odbudowane w XVIII wieku, tworzą harmonijną, klasyczną linię, która o zachodzie słońca przybiera barwy miodu, ochry i różu. Choć wnętrza nie są dostępne do zwiedzania, sama architektura i położenie zamku czynią z niego jeden z bardziej rozpoznawalnych punktów widokowych w całym Luberon. Budynek należy do gminy i pełni funkcje publiczne — wykorzystywany jest m.in. do wydarzeń kulturalnych i działalności lokalnej. Z tego powodu nie funkcjonuje jako klasyczne muzeum i jego wnętrza nie są na stałe udostępnione do zwiedzania.
Dzisiejsza forma zamku to efekt XVIII‑wiecznej przebudowy na ruinach dawnej fortecy. Właśnie wtedy powstały reprezentacyjne fasady oraz system ogrodów tarasowych.  
Szczególną rolę odegrał Sextius d’Arlatan, który stworzył fontanny, baseny i skomplikowany układ wodny zasilający tarasy – prawdziwe dzieło hydraulicznego geniuszu.
To ogrody sprawiają, że Château de Lauris jest miejscem absolutnie wyjątkowym.  
Siedem tarasów schodzi kaskadowo w stronę doliny, każdy z innym charakterem, inną perspektywą, innym światłem. Wysokie mury podtrzymują kolejne poziomy, tworząc wrażenie zielonego amfiteatru otwartego na panoramę Durance, Grand Luberon i Alpilles.
Jardin Blanc – ogród światła. Elegancki, subtelny, pełen roślin o jasnych kwiatach i srebrzystych liściach. Najpiękniejszy o zmierzchu, gdy biel roślin odbija ostatnie światło dnia.
Conservatoire des Plantes Tinctoriales – ogród barw. Unikatowe miejsce, w którym rośnie ok. 250 gatunków roślin barwierskich – tych, z których dawniej uzyskiwano naturalne pigmenty. Lauris było kiedyś ważnym ośrodkiem produkcji barwników, a ogród przywraca tę tradycję w formie edukacyjnej i niezwykle malowniczej.

 

Kościół Notre-Dame-de-Purification

Parafialny kościół miasteczka, którego historia sięga średniowiecza. Skromny z zewnątrz, stanowi ważny element lokalnej tożsamości i życia mieszkańców.
Kościół Notre‑Dame‑de‑la‑Purification stoi na wschodnim krańcu Lauris. Jego obecna forma pochodzi z początku XVIII wieku, powstała w latach 1702–1710, w okresie odradzającej się pobożności maryjnej.
Wnętrze jest jasne, harmonijne, typowe dla prowansalskiego baroku. Cztery kaplice boczne otwierają się na nawę, tworząc rytm światła i cienia. W środku zachowało się kilka cennych obrazów z XVII i XIX wieku: sceny z życia Marii, świętych patronów rzemieślników, a także dzieła lokalnego malarza Jeana Christola. Droga Krzyżowa pochodzi z 1904 roku i jest wykonana ręcznie
Fasada jest prosta, ale elegancka, z niszą, w której stoi XIX‑wieczna figura Matki Bożej. Nad całością góruje smukła wieża z żelazną konstrukcją zegara, wykonana przez braci Mousquet w 1857 roku według projektu architekta Solliera z Apt. 

Kościół został wpisany do rejestru zabytków.

​

Punkty widokowe na dolinę Durance
Z tarasów zamkowych i wyższych ulic miasteczka rozciąga się jedna z najpiękniejszych panoram regionu. O zachodzie słońca – absolutna magia.